Nicä Germaniyaya kazanca gittik

0_f1824_a6d510f6_orig

Doksanıncı yıllar pek kolay yıllar diildi, hepsi biler. İnsan, bıkıp umut etmää, ani evdä yaşamak doorulacek, biri-birinin ardına başladılar gitmää kazanca. Angısı Moskvaya, angısı Türkiyaya. Bän dä, ozamannar delikannı, ilkin gittim Ukrainaya kazanca. Odesaya yakın bir küüdä baa beklemää gittik, ani olsun birkaç kapeykacık. Çok para ödemäzdilär, ama ödeşärdilär terekäylän: kim vardı bizim küüdän birkaç kişi ‒ hepsimizä taa evä getirdiylän bir büük maşina ekin. Geçti taa birkaç yıl, da oldu bu olay, angısı taa çok genişeltti benim gorizontumu hem zenginnetti delikannılık görgümü.

Bizim küüdän adamnar başladılar Germaniyaya kazanca gitmää, da bana teklif etti Ayran Vani bilä gidelim, deneyelim kısmetimizi. Nicä deniler, annaştık, plan kurduk ‒ işin yarısı hazır. Ayran varmış gittii taa ileri o taraflara, bän sä bir-iki kerä sade Moskvaya gittim işlemää, ne Germaniyayı gördüm, ne dillerini bilerim. Gideceenä, Ayran beni üüreder, ne yola alayım:

‒ Simu, al büük bir sırt çantası, elinä valiz alma, kolay olsun gezmää. Al birkaç ruba yolculuk, orada işlemää deyni ruba verecek nemţä. ‒ Biraz düşündüktän sora, Vani, kaşıdı tepesini da ekledi, ‒ a, imää dä al yola, avtobusta doyurmêêrlar.

Ne dedi Ayran, bän yaptım: aldım büük bir sırt çantası, mamu hazırladı birkaç gölmek, iki don, çorap, koydu bir süüş piliç, piinir, ekmek, yımırta. Nereyi gidecez, ne yapacez ‒ benim hiç haberim yok, benim umudum Ayranda, o beni brakmayacek yalnız.

Geleriz biz küüdän Kişinöva, bulêrız o avtobusu, angısına lääzım pinelim. Açan baktım, avtobusun önündä yazêr “Kişinöv ‒ Praga”. Deerim Ayrana:

‒ A, ba Vani, Praga büük mü kasaba?

‒ Büük, deer, pek büük, bän ne kaldı kaybeleyim içindä.

‒ E rusça lafederlär mi Pragada ba?

‒ Läfedämeerlär, çehçä lefederlär.

‒ Vani ba, e neçin nemţelär çehçä lafeder?

‒ Nemţelär lafetmeer, çehlär lafeder. Praga Çehiyada, a biz taa ötää gidecez.

Taa zeedä birdän bän istärmärdim sormaa, azar-azar sorup, üürendiim işleri aklımdan geçirärdim.

Kişinövda idik biz taucaa, da Ayran istedi satın almaa yola taa bişey. Gidip, orada erindä, avtovokzalda, almış kaymak hem birär ekmek, buloçki esabı, tatlı. “Olmalı, yolumuzu uzun olacek”, ‒ düşündüm.

Ölä dä oldu. Gideriz-gideriz, birtürlü etişämeeriz Germaniyaya. Yolda idik biz ne kaldıydı evdeki mezedän hem o kaymacaa da dur dedim, sayılêr bitirdik, kär kabını da yaladık. Hep gideriz, geçeriz bir sınır, iki, üç, birtürlü etişämeeriz Germaniyaya. “Ölä dä var, ‒ düşünerim, ‒ bän yolumuz uzun oldu”.

Bän taa bunu düşünärkän, karnımdan bir sancı geldi, nicä täskayı sıkêrlar, ölä bir sıkıntı, çeketti can erimdän dä indi taa barsaklarıma kadar. Baksam, Ayran da buruşturêr suradını, annadım, ani onun da ürää tutmuş.

Bilmeerim, nekadar vakıt geçti, benim gözlerim tuzluk kadar oldu, hep bakêrım etişelim bir duraa da ilinneneyim. Savaşêrım oturmaa usluca, pek eşinmemää. Bir dä durduk biz bir erdä, vokzalda var kenef. E, biraz doorulduk, sansın, biz Vaniylän, pindik, ötää dooru gideriz. Ayran artık başladı lafetmää, lafı da ne ‒ süüyer o kaymaa hem satıcıykayı.

Zar-zor etiştik biz Pragaya, Ayran bana annadêr, ne yapacez ötää dooru. Lääzım bulalım filan bir avtobusu da gidelim sınıra kadar, orada da bizi geçireceklär Germaniyaya. Gitmää gidecez, ama genä ürek sıktı. Pıı, kıvrılêrız ikimiz dä, nicä çatı. Praganın ortasında. Baktık bir metro girişindä var kenef, kaçarak orayı. Bir babu bakêr bizä, lääzım para. Ayran çıkardı kesesindän on marka, verer ona. O ‒ yok, urdu kendini, almêêr. Lääzımmış onnarın parasından vermää. Vani artık moraracek, dayanamêêr, deer bana: “Git te orada var otel, istä onnar diiştirsin”.

Giderim otelä, kırk-mırk, göstererim parmaklarımnan, ani isteerim markayı diiştirmää. O da yok, deer, sade onnarın klientlerinä diiştirärmişlär. Bän sä korkêrım zeedä kıpırdatmaa kendimi, herersi insan, ayıp. Çıkêrım bän o oteldän, nicä düülmüş kedi, bakêrım, erdä onnarın on kapeykası. Getirdim Ayrana, o sa, açan gördü o on kapykayı, seviner, uşak gibi. Verdik onu o babuya, girdik, genä ilinnendik. Çıkarkana, babu uzader bizä bir sarı kapeyka, beşlik. Bizim paramız etti hem arttı da!

Ayranın benizi dooruldu, üzü şen oldu. A bän ‒ hemen geler bir metra yukarı atlayım: bilmeerim, neredäyiz, nereyi gideriz, sırtımda bir çanta sade, birkaç nemţä parası hem pasport, ama ölä bir sevinç bastı, sansın, ikinciyä duumuşum. Ötesi kolay ‒ etiştik biz sınırda bir küüyä. Vani bana annadêr, burada Çehiya, ötesi ‒ Germaniya. Bir adam, geçirici, bizim gibilerini kırlarca o tarafa geçirer. Verdik biz o adama pasportlarımızı, geeri dooru gelärkän, alacez, da evä gidecez, sayılêr. Ama şindi saklı hem kaçak. Geçirdi o bizi bir nemţä küüyünä kadar, gecä, karannık. Vani bana annadêr, ötää dooru, ne yapacez: gidecez filan erä, pinecez trenä, da sora bizi karşılayacek o adam, angısında biz işleyecez.

Şindi filan erä gitmää deyni, çıktık yola. Küçücük bir küü, tertipli, evleri gözäl, kıvrak. Ama insan yok can-cun, hepsi uyuyêr. Bir dä yolda bir maşina şafkı şıladı, Vani tanımış, ani sınır poliţiyası. Deer:

‒ Kaçêrız, bunnar bizi tutarsa, işlär bokluk!

Küüceezin yanında bir daacaaz var, kopettik bir o daalaa kaçmaa. Sırtımda bir torba, iki kat ruba yanımda hem bir parça imää, ani kaldı, okadar. Tutup, ursunnar o daada, hiç biri bulamayacek leşimizi dä. Korku kuvet verer, hızlı kaçêrız. Ama baktım, Vani yavaşımaa başladı, hem dä ardımızdan maşina sesi geler, izimizä düşmüşlär, betuylar. Aklımca deerim: “Prost et, Vaniş, ama can tatlı!” ‒ da taa hızlı kaçêrım. Etiştim bir çukura, bakêrım, yolcaaz başka erä gider. Soluum da bitti, kaçmaa kuvedim dä kalmadı, atladım bän o çukur içinä, yattım otlar içinä. Ürääm düüler, içimdän fırlamaa hazır. Yaklaştı bunnar, mır-mır, gezinerlär çukur boyunda, akılları ermeer çukura inmää. Dönüştülär da gittilär.

Şindi bilmeerim, ne yapayım. Ayran bana dediydi, ani ayırılarsak, buluşalım daayın öbür başında. Ama korkêrım, ani yannış gidecäm, da daayın öbür başı Çehiya olacek. Tütün isteerim içmää, çakmak var, tütün yok, su isteerim içmää ‒ su yok. Gidä-gidä çıktım bir derecää, su suuk ‒ haliz nicä bizim pınarda, pam-pak, belli, ani näändansa yukardan akêr, bayırdan. Yatıpta içerim bän o sudan doyunca, sora genä, kana-kana içtim. Cannandım. Ne vardı imeelik, onnarı da idim. Giderim ötää dooru, vakıt avşama dooru gider. Karannık olmaa deyni gördüm bir bekçi kulesi. Bilmeerim, bekçi mi, avcı mı. Baktım, kimsey yok. A yukarda var bir içercik, yatak, hepsi nicä lääzım olsun. Çıkarêrım bän çoraplarımı, onnar sa taa sabaalenki çiidän yaş, asêrım pençereyä. Ta sabaayadan uyudum o içerciktä.

Sabaalen giderim ötää dooru. Bir dä baksam, önümdä gider bizim Ayran. Çöktüm aşaa, sıklık ederim, Vani bakınêr, nicä kelemä sıçanı. Buluştuk, sarmaştık. Sän ne, büük sevinmelik, sansın bin yıl görüşmemişiz. İ, hadi gideriz ötää dooru. Lääzım etişelim trenä.

Geldik bir kasabaya, neredä trenä pinecez, sayılêr. Etiştirämedik tren garasının bulmaa, doz-dolay poliţaylar sardı bizi. Nereyi kaçacan, kıvrattılar bizi, nicä paçavrayı, attılar maşinaya. Açan baktım, maşina da o, ani dün ardımıza takıştı, insannar da hep onnar. Sora annadık, nasıl onnar bizi daada tutamadılar da kasabanın ortasında buldular. Nemţä diil nicä bizim insan, o bir yabancıyı gördü mü, osaat haber verer poliţiyaya. İ, tuttular bizi, ellerimizi-ayaklarımızı sincirlärlän baaladılar, sansın haydutları hem hırsızları. Götürerlär izolätora, belli olunca, kimiz biz hem ne ötää dooru olacek bizimnän.

İzolätorda soyundurdular bizi çır-çıplak, anadan duuma, yokladılar ilkin rubalarımızı, herbir köşecii, gölmään yakalarını da. Sora bizi yokladılar, otur, kalk, domal. Saklı bir erimiz kalmadı. Durduk biz orada bir-iki gün, sud kesilincä. Getirdilär bizä çevirici, biz söledik, ani Moldovadanız, çekettilär bizim ardımızı aaramaa.

İki gündän sora olêr sud. Götürer bunnar bizi genä sincirlärlän suda, ama içeri girdiynän ‒ çıkardılar sincirleri. Hepsi bizä bakêr, nicä manyaklara. Sud bizä deport koydu. Ozamana kadar da kapan. Bir yandan yapêrlar bizä biyaz pasport, öbür yandan da bizi haliz kapana götürdülär.

Beş katlı iki yapı, birindä karılar, öbüründä ‒ adamnar. Tokatları üç sıra: birindän geçtik, maşina durdu, ardınkılar kapandı ‒ önümüzdekilär açıldı. Deerim Ayrana:

‒ Te şindi geldik, allele, o en koyusuna.

O da hep şakaya brakmêêr, deer:

‒ Sık kendini hem sevin, ani olacek ne annadasın uşaklarına.

Genä soyundurdular bizi, genä otur, kalk, domal. Ne aarêrlar, bilmeerim, sansın beklärmişlär izolätordan bir peredaçi. Hep okadar bişey bulamadılar. Verdilär bizä döşek, yastık, götürdülär içerlerä: bän ikinci kattayım, Ayran ‒ beşinci. İçerdä sekiz kişiyiz. Hepsi karışık: biyazı, karası, rusu, nemţesi. Bakêrım, dışarlanmaa deyni bir unitaz var içerdä, sora gördüm, koridorda duş hem kenef dä var ayırı. Yattım da uyudum.

Sabaa oldu, imeeyi getirdilär içeri. Plastik çanakta sucuk var, saayaa var, piinir var, ekmek, bal. Koridorda kendinä dökersin ya çay, ya kofe. Açıldı benim gözlerim. “Da, ‒ deerim, ‒ burada var nicä yaşamaa”. Sade tütün yok, sora başladık kurkileri toplamaa. Ama birkaç gün tütünsüz durdum. Tütün yok ama, Ayran da yok. Canım sıkıldı. Gündä bir saada çıkarêrlar dışarı, var kapalı bir er, neredä gezinersin, ama herbir katın var kendi kafesi. Uzaktan görerim Ayranı, o da beni, ama lafedämeeriz. Bizim kamerada bir belarusçuk vardı, Valera, üüretti beni, nicä Vanişlän buluşayım.

‒ Cumertesi, ‒ deer, ‒ gezeceklär da yazaceklar, kim isteer pazar günü slujbaya gitmää. Sän dä yazıl, ona da dışarda sölä, ani yazılsın. Orada var nicä raat-raat lafedäsiniz.

Ölä dä oldu. İkimiz dä yazıldık. Pazar günü aldılar bizi kameralardan da götürdülär bir başka içeri, orada klisecik. Oturduk biz Ayrannan en bitkidä, ellerimizä dä birär Bibliya verdilär. Baktım, ingilizçä yazılı, Ayran biler okumaa, bän sä sade bukvaları tanıyêrım. Hepsi çalmaa başladı, biz ikimiz bak-bakınêrız, nicä pupuklar garga sürüsündä.

Popaz deer, açın te bu sayfayı, hepsi açêr. Sora genä çalêrlar. Bakêrım, Ayran da dudaklarını oynadêr.

‒ Ey, ‒ deerim, ‒ maymun, evdä kaç kerä kliseyä gittin va? Bän seni kliseyä lafetmää çaardım, diil türkü çalmaa.

Ölecenä geçti bizim bir haftamız kapanda. Gündä üç kerä doyurêrlar, ama nasıl doyurêrlar ‒ besleerlär. Her gün meyva, alma mı, armut mu, banan mı, portakal mı. Hıyar iyecän evdä her gün banan hem portakal! Çay mı içecän, kofe mi, meyva suyu mu. Sade içki hem tütün yok. Tütün var nicä saklı getirsinnär, ama paraylan. Bir hafta katlandık biz kurkilärlän, satın almadık. Duyêrım, ani bizi burada çok tutmayaceklar, dangalaktı nemţä boşuna beslesin bizi. Dokuzuncu günü okudular bizim adlarımızı, dokumentlerimiz gelmiş, hadi evä. Uçaklan Moldovaya. Kişinöva konduk açan, sevineriz. Nekadar da fukaara olsun burası, ama ellerindä-ayaklarında sincir yok.

Ondan sora on yıl gitmedim Germaniyaya. Ama genä gittim, artık hepsi dokumentlär erindä, işimiz islää. Bir yılın kär o kapanın yanında işlärdik. Dedim, gidip, uzaktan baari bakayım, hep orada mı. Erindä durêr meret. Gülümsedim, onu gördüynän. Bakêrım da düşünerim: “Şindi, olmalı, avşam imeeni vererlär, saat edi artık!”

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

%d такие блоггеры, как: